Top Navigation

Een lesdag op de vinologenopleiding…

Proeven, spugen en beoordelen

Op de maandagochtenden is het in Maarn een drukte van jewelste. Vanuit heel Nederland, van Zierikzee tot Groningen, komen studenten naar één van de leukste opleidingen van Nederland de Vinologenopleiding van de Wijnacademie. Om 10 uur staan alle wijnen ingeschonken en wordt er geproefd, gespuugd en beoordeeld door de studenten. Dit is toch een bijzonder begin van de dag! De wijnen en proefnotities worden besproken door Udo Göebel of Robert Handjes, de vaste ochtenddocenten.

Hier volgen enkele dagverslagen uit verschillende opleidingsjaren om een impressie te geven van de vinologenopleiding van de Wijnacademie: 

 

 

OPLEIDINGSJAAR 2013-2014

Klimaatzones door Robert Handjes en Mousserende wijnen door Joris Snelten

Lesverslag 28 oktober 2013

_VictorBal

Als Klazien Vermeer (coördinatrice van de Wijnacademie én vinoloog) om 10.00 uur met het belletje rinkelt, volgen wij enthousiast maar gedwee als makke schapen de gang naar het leslokaal. Op tafel staan 4 glazen ingeschonken met witte wijn en 4 glazen met rode. Onze vaste docent Robert Handjes (Marketing Manager Intercaves/ Vos&Partners) gaat ons het een en ander bijbrengen over de invloed van klimaatzone’s op de wijnbouw en de druivenrassen. Zoals altijd heeft Robert er weer zin in. En wij ook!

Lees meer

Robert neemt ons mee naar koele gebieden, naar semi-continentale en warme streken tussen de 30e en 50e breedtegraad van het noordelijke en zuidelijke halfrond. Duidelijk wordt dat niet elk druivenras overal maar aangeplant kan worden; het klimaat, de regenval en zonne-uren dragen zeer zeker bij aan het ontwikkelen van de gewenste smaak en geur in de druiven. Om dat proefondervindelijk aan den lijve te ondergaan, starten we met 4x wit. Afgezien van een verdwaalde Chenin blanc en Sauvignon blanc, zijn wij het er unaniem over eens dat dit de Chardonnay-druif moet zijn, zij het in 4 verschillende gedaantes. De opbouw in wijnstijl is van koel naar warmer klimaat, te weten: ‘Oude Wereld’ Chablis, Bourgogne, Limoux en ‘Nieuwe Wereld’ Argentinië. Als zeer ervaren docent weet Robert ons fijntjes uit te leggen waar ‘m de veschillen nu in zitten. De koele nachten zorgen voor frisse zuren en het bewaren van fruitgeuren, terwijl de warmte en zon overdag de druif langzaam laten rijpen. Vrolijk en energiek leert hij ons de juiste afwegingen te maken bij het tot stand komen van de proefnotitie; proef ik zuren in de aandronk en zijn ze geïntegreerd in de wijn of komen ze pas een keer achteraan hobbelen in de afdronk. “Zou daar sprake kunnen zijn van ‘aanzuren’? En waarom dan wel? Waarom kan deze wijn eigenlijk geen Riesling zijn? Omdat er nagenoeg nergens Riesling met houtopvoeding gemaakt wordt”, vervolgt hij later bij de Bourgogne in het 2e glas. Ja, hij leert je nadenken stapje voor stapje te zetten en niet direct van geur naar conclusie te willen snellen. De proefnotitie is o-zo belangrijk!

Na een stukje stokbrood vervolgen we de proeverij met 4 rode wijnen. Van kleur verschillen ze alle 4, van geur niet geheel. Zou het ook hier gaan om variëteiten van één druivenras? Jawel, om de verschillen goed naar voren te laten komen, is gekozen voor een mooie opbouw van lichte Pinot Noir uit de Bourgogne via een Pfalz Spätburgunder en Nieuw -Zeelandse Marlborough naar een ‘jammy’ uitwas van Mijndert Pon’s Argentijnse Salentein Reserve Pinot Noir. Veel verschillen zijn te herkennen qua kleur (wat is die Spatburgunder toch bleek en doorzichtig), en qua geur (aards, licht rood fruit en stallucht bij Bourgogne). Maar Salentein’sPinot Noir heeft weinig meer weg van de oorspronkelijkheid van deze prachtige druif: deze Argentijn is vol, zwaar, jammy, hoog in de alcohol (14,5%) en heeft een dieppaarse kleur.

“Puur commercie en zijn kenmerkende karakteristieken voorbijgsetreefd”, beamen wij beiden onder 4 ogen na de les.

Na de lunch introduceert Klazien Joris Snelten. Als Directeur van Delta Wines vandaag gespecialiseerd in parelende wijnen. Na een uiteenzetting over de diverse methodes om bubbels in de stille wijn te verkrijgen, blijven 3 belangrijke zaken hangen:

de basiswijn behoeft een hoge zuurgraad en een laag alcoholpercentageom een prettig drinkbare belletjeswijn te krijgen moet je beginnen met een stille wijn zonder al te veel tannines: het Co2 benadrukt namelijk de aanwezigheid daarvan en da’s niet echt lekkerhet zijn de toegevoegde gistculturen die, na volledige autolyse, zorgen voor extra aroma’s in de ‘sprankel’, zoals tonen van broodkruimels, toast en noten.

Op een bodem van Kimmeridgien klei (net als in Chablis) groeien de voornaamste druiven Chardonnay (Côte de Blancs), Pinot Noir en Pinot Meunier (Vallée de la Marne). Van oudsher mag er ook nog toegevoegd worden Pinot Blanc, Pinot Gris, petit Meslier en Arbane. Deze laatste druivenrassen zijn echter uitstervend. En de Fransen zouden geen Fransen zijn als ze niet halsstarrig aan een voorgeschreven traditie vast zouden houden! Dus wordt er sporadisch nog gebruik gemaakt van deze 4 druivenrassen.

Zo’n kilo Champagnedruiven levert al snel 5 tot 7euro op voor de wijnboer om vervolgens voor een aantal maanden geperst en vergist in de fles onder in de kelders of uitgehakte krijtrotsen van de champagnehuizen te verdwijnen. Binnen welgeteld 2 jaar ontstaat daar de felbegeerde en geliefde ‘belletjeswijn’. Al naar gelang je van zoet houdt, voegt de keldermeester suiker toe aan de pas ontkurkte flessen, en verkrijgt daardoor een ‘brut’, een ‘demi-sec’ of een ‘doux’. Ben je verzot op rosé-champagne, dan doen ze gewoon wat vergiste rode wijn bij de witte et voilà! Dat mag overigens wettelijk alléén in de Champagene-streek.

“Wie denkt dat deze wijn champagne is”? vraagt Joris na elk glas. De helft steekt zijn/haar hand omhoog. Uiteindelijk blijkt dat we een keur aan mousserende wijnen voorgeschoteld hebben gekregen: van het bekende Moët et Chandon, via Jacquart en Bollinger naar Pol Roger’s Winston Churchil’s champoupel uit het millenniumjaar 2000. Al met al een waar bruisend vuurwerk!

Na de pauze gaan we in rap tempo verder met het proeven van een Prosecco (die tegenwoordig wordt gemaakt van de Gleradruif,; Prosecco is de merknaam geworden), Cava uit Spanje (Xarel.lo, Chardonnay en Macabeo), Vonkelwijn uit Zuidafrika (methode Cap Classique), rosé-champagne van Laurent-Perrier (heerlijk tintelende aardbeitjes-in-een-flûte), een Crémant uit de Loire, en sluiten precies binnen de tijd deze enorm interessante dag met een verukkelijke Moscato d’ Asti uit Italië.

Wat een parelende diversiteit aan wijn wordt er toch gemaakt!

Met een prikkelend en tintelend gevoel in mijn hoofd dwarrelt bij het naar huis fietsen nog een flard van dat mislukte marketingverhaal van shampoo-merk Andrelon door mijn hoofd: ‘bereid met echte champagne’. Shampoo of champoo?

Geschreven door: Victor Bal, Wijnspecialist Makro, Taste master Winecomgroup/Wine Events, Wijnadvies Vic-au-Vin

.

Zure gezichten en wrange gevoelens

Lesverslag van de 1e lesdag

_FotoMoniqueTsja, dat is waarschijnlijk niet de titel die je verwacht boven een artikel over mijn eerste lesdag op de Vinologenopleiding… De opmerkingen die ik doorgaans krijg wanneer ik vertel dat ik deze opleiding volg, zijn in de trant van ‘lekker de hele dag wijnzuipen en dat opleiding mogen noemen’. Persoonlijk had ik op basis van voorgaande wijnopleidingen gelukkig al wel iets genuanceerdere verwachtingen, maar dan nog was de eerste les wel even afzien… Tegenover dit bourgondische beeld staat namelijk ook de bittere realiteit van de eerste lesdag: het proeven van de pure basissmaken zuur, bitter, tannine en (gelukkig ook nog) alcohol en zoet.

Lees meer

De eerste les in analytisch wijnproeven begon dan ook niet met wijn, zoals je wellicht zou verwachten, maar met een achttal glazen met water waarin één of twee basissmaken opgelost waren. Glas nr. 1 was meteen een stevige start: een oplossing van 2 gr/l wijnsteenzuur. Zo zuur van smaak dat mijn mond er direct van samentrok; ik vermoed dat mijn gezichtsuitdrukking minstens zo zuur als de inhoud van mijn glas was. Gelukkig maakt zo’n heftige proefervaring wel meteen goed duidelijk hoe het ook alweer zat met de zuurwaarneming: het geeft een beetje prikkeling in de mond (eigenlijk een kleine pijnsensatie) en je proeft het zuur het duidelijkst aan de zijkanten van je tong.Glas nr. 2 was niet direct een verbetering, want hierin zat een oplossing van 25 mg/l kininesulfaat, oftewel de basissmaak bitter. Denk aan de smaak van een paracetamolletje maal 10 en je komt aardig in de richting van deze proefervaring. Bitter proef je vooral achterop je tong en dat heb ik geweten met dit proefglas. Bovendien is het vooral de nasmaak die blijft hangen waarin je het bitter goed waarneemt. Heel fijn… Waarschijnlijk ging dit gepaard met mijn lelijkste gezicht ooit.Na deze proefervaringen volgden nog een glas met tannine (geeft een heel wrang, stroef, drogend mondgevoel) en een lekkere cocktail van zuur en tannine samen (deze smaken versterken elkaar, dus dat was dubbel feest…).Hierna was het gelukkig over met de ergste kwelling van de smaakpapillen en ging het richting de vriendelijker smaken: twee glazen met achtereenvolgens 4% en 10% alcohol. Dit had een zachte, licht zoete smaak en vooral de oplossing van 10% deed qua smaak haast denken aan een tikje waterige versie van wodka of soju. Bij de 10% alcohol was ook een wat branderig gevoel waar te nemen, wat wederom eigenlijk een soort pijnsensatie is. Wat je als wijnproever blijkbaar al niet aan pijnen moet doorstaan… Tot besluit volgden nog een glas zoet (suiker 10 gr/l), wat na al het voorgaande een heerlijk milde mondreactie gaf, en een mix van zoet en zuur.Al met al dus een heftige start van de dag, maar wel enorm leerzaam om de diverse smaken plus de bijbehorende ervaringen in de mond zo eens op een rij te zetten. Bijkomend voordeel is dat je het hierdoor nog eens extra waardeert als er daadwerkelijk wijn op tafel komt, wat gelukkig het geval was na deze introductie. De les wijnproeven werd afgesloten met het proeven van 4 verschillende wijnen om voor het eerst te oefenen met het (indrukwekkend uitgebreide!) proefnotitieformulier, een ware verademing voor de smaakpapillen.Het middagcollege was ook meteen een stevige kluif, want op het menu van de theorieles stond o.a. bodemsoorten, wijnbouw, kennis over de druivenstok en de diverse klimaten… Geen lichte materie, maar dankzij de enthousiaste en kundige toelichting en de 3 series van 3 wijnen die we er ter illustratie bij proefden wel enorm interessant en leerzaam.Na deze lange, intensieve eerste lesdag kon ik met een voldaan gevoel op huis aan, met een hoofd tollend van alle nieuwe informatie en een tong die enigszins verdwaasd was over alle nieuwe proefervaringen. En waar trakteer je jezelf als vinoloog in opleiding dan op bij thuiskomst, na een lange intensieve dag vol wijnstudie en wijnproeven? Ehm, tsja, op een lekker koud biertje dus….

_FotoMonique

 

 

 

 

Geschreven door: Monique van Kruining 

OPLEIDINGSJAAR 2012-2013

Duitsland

Lesverslag, 29 april 2013

lesverslagWij waren allen sehr gespannt voor de les “die wij wisten dat zou komen” van René van Heusden over wijnland Duitsland. Zou hij zijn strenge Perswijnvingertje tegen ons opheffen bij een o zo te verwachten analysefout bij het blindproeven of het gemütlich houden? Pünktlich vangt de les aan met een introductie van René. Wie kent hem niet in wijnland, maar dat hij ooit een gesjeesde leraar Duits was is breaking news! Toch nog goed terecht gekomen, dankzij (of ondanks?) de wijn.

René begint met een beschouwing dat wijn nooit zwart of wit is. Zwart wisten wij al maar wit zorgt toch voor enige consternatie bij de vinologen in spe…

Lees meer

Und jetzt geht’s richtig los met een stukje historie! Voor WO1 waren de grote Duitse wijnen duurder dan de grote wijnen uit Bordeaux! In de 20e eeuw maakten de Duitsers er echter een zootje van. Oorlogen, zelfdestructie, voetbal (de oorlog van 1974!) en de massaproductie van (aange)zoete meuk, brachten de reputatie van Duitse wijnen weinig goeds. De wijnwet in Duitsland hielp ook niet echt mee, die gaat uit van “zoet, tenzij…..” . Gelukkig beleeft de Duitse wijn een enorme opleving en worden er weer prachtige wijnen gemaakt. De stijl is steeds meer “droog, tenzij….” en de ontwikkeling van de Duitse keuken van gutbürgerlich naar topniveau trekt ook de kwaliteit van de wijnbouw direct en indirect mee omhoog (en vice versa). Internationaal, ook in Nederland, wordt de kwaliteit van de Duitse wijnen steeds meer ontdekt en de verkopen stijgen ras. Naast de Duitslandspecialisten heeft menig zichzelf respecterend wijnimporteur tegenwoordig wel een paar mooie Duitsers in het assortiment. Laten we hopen dat het succes bescheiden blijft en dat de Chinezen hun wijn in de Bordeaux blijven kopen en het in Duitsland houden bij BMW en Audi.

KLIMAAT

Het klimaat is een zeer belangrijk element voor het karakter en de kwaliteit van de Duitse wijnen. De condities in het koele noorden zorgen voor langzame en late rijping, wisselende gradaties in rijpheid (en dus stijlen), relatief bescheiden mostgewichten en alcoholpercentages, het aromatische karakter van het fruit en het behoud van zuren. De uitdaging is om de geschikte terroircondities te vinden voor de ideale balans met het koele klimaat. Langs meanderende rivieren vinden we de perfecte “Lagen” die beschutting bieden tegen vorst, op zuidelijke hellingen lekker in de zon liggen en een goede bodemdrainage hebben. Nadeel is weer dat deze hellingen met arme bodem heel erg steil zijn en dus lastig te bewerken. Productiekosten zijn dus vaak hoog.

WE GAAN PROEVEN

De Riesling regeert, aldus René en daar gaan we flink wat van proeven. De Riesling toont bij uitstek verschillen in terroir, oogstjaren en ontwikkeling en kan zich prachtig in diverse stijlen presenteren. René benadrukt dat Predikaten en wijngaardnamen in hoge mate zijn achterhaald en de individuele producent minstens zo belangrijk is. Enig houvast qua kwaliteit biedt het “Verband Deutscher Qualitäts- und Prädikatsweinguter” (“VDP”). Hierbij zijn ca. 200 wijnproducenten aangesloten die alle voldoen aan de hoogste kwaliteitseisen qua terroir en productie en hun hele filosofie ademt traditie qua druivenrassen, Duitse wijnbouwcultuur, harmonie met de natuur, maar ook innovatie. Je herkent de VDP wijnhuizen aan het embleem met een adelaar op de hals van de fles. Van alle wijnen die we vanmiddag gaan proeven zijn er ook maar 2 met een Predikat bij, de rest is “gewone” QbA (Qualitätswein bestimmter Anbaugebiete) van topproducenten (waarvan de meeste VDP-lid) . We proeven blind en concentreren ons vooral op de structuur en de balans van de wijnen. Volgens René zijn aroma’s in de wijn erg belangrijk, maar die veranderen in de loop der jaren, de structuur is de basis en verandert niet.Stijl: in de eerste serie proeven wij drie rieslings van Weingut Forstmeister uit de Moezel, alle drie uit hetzelfde oogstjaar (2011). Een perfect voorbeeld van verschillen in stijl met restzoetgehaltes variërend van 7 gram tot 84 gram per liter. Alle drie zijn ze prachtig in balans door de frisheid van de zuren.Terroir: vervolgens proeven wij 3 droge rieslings van verschillende bodemsoorten: leisteen (Schiffer) uit de Moezel, kalkbodem (Kalmit) uit de Pfalz en mergel uit de Rheingau. De rieslings geven de verschillen in de bodem perfect door. Het vergt wel even oefenen om de bodemtypes als zodanig te herkennen, maar volgens René is het een kwestie van ervaring. Ok….Oogstjaar: voor onderscheid in de oogstjaren stappen we over van riesling naar andere Duitse druiven (“niet bij Riesling alleen….”). We proeven een Grüner Sylvaner en een Grauer Burgunder uit 2011 en een Weißburgunder uit 2010. De zuurgraad van de 2010 is veel hoger dan die van 2011. Deze kan in het natte en koude jaar 2010 volgens René in sommige gevallen wel oplopen tot 20 gram per liter, terwijl rond de 7 gram gemiddeld is. René maakt nu de onvermijdelijke vergelijking met de Elzas. Daar waar de pinot blanc uit de Elzas meestal licht en neutraal (netjes uitgedrukt) is, is deze Weißburgunder uit 2010 allesbehalve een “aspergewijntje”. Van de drie was hij het meest krachtig met indrukwekkende zuren. En daar waar de Pinot Gris vaak erg mollig en behoorlijk zoet is in de Elzas, is de Grauer Burgunder prachtig droog en slank. Dit ontlokt René de uitspraak, met een kwinkslag uiteraard, dat de Elzas weer eens een Duitse bezetting nodig heeft (….).Rode wijnen: Omdat 1/3 deel van de Duitse wijnen tegenwoordig rood is, mogen die uiteraard niet op de proeftafel ontbreken. We proeven een Dornfelder en twee Spätburgunders, een uit Baden en een uit de Ahr. De discussie welke van de twee Spätburgunders nu de meest robuuste en welke de meer verfijnde is loopt met de parallel naar mannelijk en vrouwelijk helaas in het honderd. We stranden op meningsverschillen tussen de vinologen in spe over wat nou de vrouwelijke en mannelijke eigenschappen van een Spätburgunder zijn. Stevig, rond, vol en zacht, licht, verfijnd en strak…. Is dat nou mannelijk of vrouwelijk? Nou ja, daar moeten we het in de proefclub nog maar eens over hebben…Waardige afsluiter/rijping: we sluiten af met een prachtig gerijpte Riesling Spätlese van Weingut Martin Müllen uit 1993. Indrukwekkend en René glom van genoegen. Ja, en dan zit er altijd weer zo’n sommelier in de zaal die de wijn met naam en toenaam herkent (Van Heusden al eens met open mond gezien?), helaas zat hij er vier jaar naast qua jaartal. Met de afdronk van de Spätlese van Martin Müllen nog nagalmend op de terugweg in de auto kijk ik terug op een boeiende les met mooie wijnen uit een prachtig wijnland. Wat een mooie opleiding!

lesverslag

 

 

 

 

Geschreven door: Jos van Schaik

Proeven en Italië

maandag 15 april 2013

verslagRobert Handjes begeleidde vandaag onze ochtendproeverij. Onze vaste docent Frank Jacobs had de wissel al aangekondigd. Robert bleek ook een prima docent. Het viel op dat er veel studenten afwezig waren vandaag. Wellicht waren de afwezigen thuis of op het werk aan het bijkomen van de wijnreis naar de Bourgogne en de Champagne. Volgens een van de reizigers was het een pittig weekje geweest.

Lees meer

De ochtendproeverij was voor mij een les in bescheidenheid. Enkele wijnen waren gemakkelijk te ontmaskeren: een Viognier uit de Languedoc, een Pinot Gris uit Luxemburg. De meeste keuzes maakte ik echter met weinig overtuiging. Miste ik vandaag wat scherpte? Mijn concentratie was zeker niet best. Bij het bespreken van de wijnen gingen minder handen dan gebruikelijk de lucht in. Waren er minder proevers of meer mensen met twijfel, net als ik? Spannend was de keuzemogelijkheid tussen een Weissburgunder en een Silvaner. Verrassend was een atypische Crozes-Hermitage in een van de glazen. Ik ging de mist in met de Valpolicella Valpantena Ripasso, Secco-Bertani. Deze stond later ook op de tafel met wijnkoopjes. Ik heb hem direct aangeschaft om te herproeven. We proefden een Ribera del Duero en een hele keurige Saint-Estèphe: La Dame de Montrose 2001. De Banyuls die we proefden was niet spectaculair. Docent Fred Nijhuis onderstreepte dat nog eens in zijn les later deze dag. Mijn score bleek de slechtste ooit. Gelukkig kon ik de diverse atypische wijnen en mijn matige concentratie de schuld geven. Aan mijn organoleptische vaardigheden zal het zeker niet hebben gelegen…Na de lunchpauze startte de tweede les over Italië. De eerste les had Italiëspecialist Ron Andes verzorgd. Hij had uitgebreid de geschiedenis en de noordelijke provincies van Italië behandeld. Deel twee van Italië werd vandaag door wijnschrijver Fred Nijhuis verzorgd. Fred schrijft o.a. voor Proefschrift en organiseert proeverijen voor het Nederlands Gilde van Sommeliers. Hij presenteerde zichzelf als een kritische proever die met zijn kritieken nog al eens wat volksstammen op de tenen heeft getrapt. Hij dankt zijn positie als docent bij de Wijnacademie aan zijn kritiek op een lesverslag over Italië. ‘Doe het dan zelf als je het dan zo goed weet, ’ zullen ze wel gedacht hebben. Eenmaal aan het woord bleek hij duidelijk boven de stof te staan. Dat ons lesboek aardig verouderd is, kwam pijnlijk boven water.Hij startte met een uitleg over wijnwetgeving en aandacht voor de druiven. Extra aandacht ging uit naar sangiovese. Grappig bleek de verwarring over de namen van de druiven. Dat een kloon vele namen kan dragen was mij bekend. Maar dat totaal verschillende klonen dezelfde naam dragen (trebbiano, betekent ‘lokale druif’) was een verrassing. Tel de vele unieke lokale druiven er bij op en je hebt een boel pittige lesstof.Ron Andes had de bovenste helft van de Italiaanse provincies behandeld. Vanaf de Marken daalde Fred per provincie af naar het zuiden. Veel aandacht ging naar Toscane. De informatie van de overige provincies schoot zeker niet te kort. We proefden deze les een enkele witte wijn: Trebbiano d’Abbruzo en negen rode wijnen. De wijnen waren voornamelijk DOCG wijnen, maar ook enkele IGT’s. Die deden in kwaliteit niet onder voor de hoger gekwalificeerde wijnen. De Trebbiano ontving wat kritiek van een enkeling en de prijs van de Siciliaanse Rosso del Conte vonden sommige studenten wat overdreven. Fred leek meer enthousiast te worden des te zuidelijker we kwamen. Heel motiverend om extra op te studeren, dacht ik.Her en der vereenvoudigde Fred de materie, bijvoorbeeld met de stelling dat het begrip hectoliter per hectare een lulverhaal is. Wat voor zin heeft dat begrip als je niet weet hoeveel planten er op een hectare staan? Zonder enige moeite hield hij ons bij de les met veel details en een goed tempo. Hij hield de les luchtig. Zo betreurde hij het missen van de wijnproeverij van pornoacteur Rocco Siffredi en noemt hij zichzelf een wijn-spijs barbaar. Ook bracht hij Klazien aan het blozen. Tja, verdiend. Het was niet heel handig van haar om juist vandaag een gratis exemplaar van dat andere wijntijdschrift uit te delen.

verslag

 

 

 

 

Geschreven door:Roel de Voogd (Vinion)

De eerste échte les van de Vinologenopleiding voor groep B.

maandag 10 september jl. 2013

Snapshot_20110604_35_LindaOp maandag 10 september jl. was het eindelijk zo ver; de eerste échte les van de Vinologenopleiding voor groep B. Om 10:00 uur zou de les beginnen en sommigen enthousiastelingen (lees: ondergetekende) kwamen om 9:00 uur al aan bij de Twee Marken te Maarn. Je weet maar nooit wat het Nederlandse verkeer voor je in petto heeft…

Langzaamaan druppelde ook de rest binnen en begonnen zo hier en daar een praatje met elkaar. Fijn dat wij elkaar al eens gezien hadden op de introductiedag!

Lees meer

Om 10:00 uur kondigde Klazien Vermeer aan dat wij van harte welkom waren om plaats te nemen in de zaal en legde direct de werking van het belletje uit, welke wij komend jaar nog veel zullen horen.Ook de vriendelijke dames van de kantine stelde zichzelf voor, alvorens we de zaal betraden. Gewapend met naambordje, notitieblok en pen namen we plaats en kregen we een aantal belangrijke mededelingen over de opleiding te horen, zoals het gematigd of niet gebruiken van parfum en aftershave, het effect van het stoppen met roken tijdens de opleiding en of de dames (en wellicht heren) geen lipstick willen gebruiken tijdens de proeverijen! Groep B zal in de ochtend voornamelijk les krijgen van Dhr. Frank Jacobs, maar hij keek liever de kat uit de boom (onder het mom van: “We hebben ook nog een leven buiten de Wijnacademie”) en dus werden we verrast door een les van Dhr. Robert Handjes.Zoals laatstgenoemde al aangaf aan het begin van de les, deze proeverij is waarschijnlijk de meest vieze van alle, dan hebben we dat maar gehad. Inderdaad namen onze smaakpapillen het ons niet in dank af, i.p.v. wijnen werden we namelijk verrast met een les basissmaken, wat betekende dat we een zuur, bitter, zout, alcoholisch en zoet drankje voorgeschoteld kregen. Ook al was het niet om van te genieten, leerzaam was het des te meer. Waar proef je bepaalde smaken, hoe beïnvloeden deze smaken elkaar, etc. Gelukkig mochten we ons daarna nog even tegoed doen aan enkele wijnen. Dat hadden enkele van ons nodig, want de voorstelronde was aangebroken! Met een microfoon in de handen stelde we ons voor aan de rest van de circa 60 cursisten. Al met al een leuke mix van hobbyisten en personen reeds werkzaam in de wereld der wijnen. De pauze die hierop volgde werd voornamelijk gebruikt voor het vormen van proefgroepjes, het was dan ook een gezellige drukte in de kantine. Wie woont waar, is jullie groepje al “vol”? Uiteindelijk zijn de groepen gevormd en zijn er data en tijden afgesproken voor de proeverijen. Na de pauze gaf Dhr. Gerhard Horstink ons een interessante les over wijnbouw en gebruikte hier, zeer amusant, de nodige humor bij. De groep was alert en oprecht geïnteresseerd en stelde zo nu en dan een vraag aan de hand van het verhaal van Gerhard. Ook bij zijn les werden er een aantal wijnen geproefd en deze werden gezamenlijk besproken. Na een intensieve, maar zeer leuke dag, keerde de cursisten rond 17:30 tevreden weer naar huis. Aankomende maandag zullen de meeste proefgroepen voor het eerst samenkomen, om vervolgens 24 september weer met veel plezier de volgende lesdag bij te wonen!

Snapshot_20110604_35_Linda

 

 

 

 

Geschreven door: Linda Vis

OPLEIDINGSJAAR 2011 – 2012

De zevende lesdag alweer, “time flies…”

lesdag7Time flies al genietend van de wijnen die Klazien ons wekelijks laat proeven. We beginnen de ochtend meditatief met een blind proeverij ter voorbereiding op ons examen in februari. Een mooi moment om jezelf even te ‘nul meten’. Het viel ‘vies’ tegen, vind ik een geestige uitspraak, want er zitten best ‘lekkere’ wijntjes tussen!

Lees meer

Er is opvallend veel eensgezindheid en de theorie doornemend valt alles op zijn plek. Alcohol, zuren en restzoetjes vertellen je opvallend veel. Als je vervolgens je theoretische kennis hiermee koppelt kan het eigenlijk niet missen. Nou ja…. Na de eerste 2 vragen fout te hebben, zakte me de moed in de schoenen:( Daarna tot mijn eigen verbazing alles goed! Dan denk ik: Yes! Straks vinoloog i.p.v. amateur du vin!! Dit onderstreept: geloof in je eigen kunnen, zeur niet, leer je suf, slurp zo veel en zo vaak je kan, niks komt vanzelf, straks ben je trots. Verder vind ik Robert Handjes een uitstekende quizmaster: ‘ik zal jullie zo uit jullie lijden verlossen.’ ‘die dingen bij elkaar opgeteld…dat maakt dat….’ De spanning stijgt……wat is het juiste antwoord???Na de lunch reizen we samen met Joris Snelten, die al op zijn 19e vinoloog werd(!) en van zijn passie zijn werk heeft gemaakt, een paar honderd km af naar de Champagne. Daarna scheuren we door naar Zuid-West Frankrijk. Fasten your seatbells, want we vliegen door de stof!Champagne staat voor luxe, duur, filmsterren….er wordt niets dan heilzaams aan toegeschreven. Heerlijk om je daarmee te identificeren!En eindelijk antwoord op die prangende vraag: wat is het effect van champagne op je lichaam? Ja, effect is er en why? Omdat we champagne snel opslurpen en het koolzuur de opname in je bloed versnelt. We hoeven geen medelijden te hebben met klagende champagneboeren: een arme wijnboer moet zijn eigen Mercedes wassen;) Joris heeft ons even voorgerekend wat een champagneboer met 1 ha druiven verdient: na aftrek van de kosten €48.000,-. De moeite voor de meesten onder ons. Gelukkig is er ook nog 4,5 jaar voorraad door de reserves die moeten worden aangehouden voor in mindere tijden. Kan het nog erger dan met de crisis? Ik ben gerust gesteld, want een leven zonder champagne kan ik me niet voorstellen. Volgens mij is Champagne als een diva; eigenwijs, uniek en gewild. Ze kent gewoon geen crisis! De prijzen stijgen nog steeds door nieuwe afzetmarkten. Dat er in Nederland te weinig champagne wordt gedronken, onderschrijf ik. Wij gaan bezuinigen tijdens de crisis en stappen en masse over op goedkope prosecco. Jammer, maar ik geef mijn geloof in champagne never nooit niet op! Champagne is verfijnd, elegant, als een mooie vrouw waaraan je kunt blijven snuffelen.Verder weet ik nu: na master of the universe, master of wine, magister vini is er nog een topbaan: ‘master blender’.Tjee, en iedereen maar denken dat er 3 druiven toegestaan zijn, surprise: het zijn er 7. Een hoop nieuwe termen vliegen ons om de oren. Neem de autolyse: afbraak van gistcellen tijdens de 2e gisting, waardoor een heerlijk aroma van hout en toast ontstaat….Tijdens de champagneproevrij wordt duidelijk dat er een enorme variëteit aan stijlen is. Het is best lastig om sommige cremants te onderscheiden van champagne. Joris neemt een loopje met ons. Van een mond vol appels naar pittig fris, grapefruit, dan weer toast, romig….allemaal champagne.Pas op met de premiers prix champagnes die eindejaar weer in de aanbieding komen, die zijn vaak niet lekker!De conclusie: champagne is een merkwijn. Iedere boer heeft zijn eigen stijl. En net als mensen heeft ook elke champagne een ziel. Iedere fles heeft zijn eigen vinificatie gehad. Hoewel gelijk opgevoed, is de wijn opgesloten geweest in zijn eigen fles.In stijl sluiten we af: Dom Perignon ad €135,-. Daar moet je even fijn van genieten. En dat doen we dan ook massaal:)

Tip 1: Karafeer champagne eens en ervaar de vrijkomende aroma’s.Tip 2: boek Champagne sparkling wineTip 3: boek Champagne compleet

Na de pauze landen we in Zuid-West Frankrijk. Een cultuurshock als je net in de Champagne zat.Hard werkende, veel armere boeren proberen topprestaties neer te zetten, omdat ze in de schaduw van de Bordeaux opereren.Wit: intens geurende sauvignon en collombard zetten de toon.Rood: donkerrood fruit, vanille, cacao, stevige tannines, hout, zuren.De Madiran wijnen tonen hun potentie. Echte krachtpatsers zijn het die nog wel een tijdje mogen rijpen op de fles op een mooi koel donker plekje @mijnklimaatkastwelteverstaan.De Blanc Liquoreux ‘Noblesse du Temps’ 2009 heeft een mooie balans in zoet-zuur, fruit, maar wie geduld heeft zal worden beloond met aroma’s van hazelnoten…..

De dag is weer voorbij, we zeggen onze wijnvrienden weer vaarwel en gaan a.s. maandag in de proefgroep de champagneproeverij nog even fijn overdoen. Ik zeg: laten we genieten, er is ellende genoeg op de wereld!

lesdag7

 

 

 

 

Geschreven door: Marleen van Dijk van Dijk Wijn- en Spijs

Lesdag 5

SAMSUNG

Vandaag al weer de vijfde lesdag, oftewel een kwart van de opleiding zit er al bijna weer op. Om de maandag gaan we met zijn vieren vanuit Zuidlaren op weg naar Maarn, gelukkig is het elke keer nog gelukt om op tijd te zijn. De tijd die we als reserve inbouwen benutten we soms, helaas, als filetijd, maar meestal kunnen we nog even een kop koffie drinken voordat we aan de ochtendsessie beginnen.

Lees meer

Deze ochtend is de geur in de zaal sterker dan alle voorgaande ochtenden, als we bij de tafels aankomen is al snel duidelijk waarom. Aan de kleuren (en de geuren) in de acht glazen is al te zien wat het thema van deze ochtend is: aperitief- en dessertwijnen. Robert Handjes, die voor onze groep de organoleptische lessen verzorgt, begint met een theoretische uiteenzetting over de verschillen in vinificatiewijze van een aantal aperitief- en dessertwijnen.Tijdens deze uiteenzetting kan ik het niet laten om alvast te ruiken aan de glazen en een inschatting te maken op basis van de kleur en de geur wat er in de glazen zit. Bij een van de glazen blijk ik er faliekant naast te zitten: ik heb een Sherry Oloroso aangezien voor een Madeira… Wel weer leerzaam dan, aangezien ik nogal overtuigd was van mijn gelijk. Hmm, hoogmoed komt voor de val, blijkt maar weer. In de andere glazen zaten o.a. Sherry Fino, Ruby Port, Tawny Port 10 years old, Sercial Madeira, Banyuls, Muscat de Rivesaltes en ten slotte nog een Sauternes.Na de lunch wordt de les overgenomen door Lars Daniëls, een van de drie Magister Vini die Nederland rijk is. Lars Daniëls is eveneens lid van de examencommissie van de Wijnacademie en schrijft veel stukken voor o.a. Perswijn. In de les behandelt hij de Rhône, de Jura, de Savoie en tot onze verrassing eveneens Zwitserland. In hoog tempo loodst Lars Daniëls ons door de Jura, de Savoie en Zwitserland heen om vervolgens wat langer bij de Rhône stil te staan. De (letterlijk) flitsende presentatie ondersteunt en demonstreert hoe vliegensvlug we door de eerstgenoemde gebieden geleid worden. We proeven daarbij een serie van drie wijnen, waarvan o.a. een Cerdon Rosé petillant. Kom je niet zo veel tegen in Nederland, dit geldt overigens voor de overige wijnen ook (Savignin uit Jura en Petite Arvine uit Zwitserland).In de laatste witte serie proeven we een Côtes du Rhône blanc, een Saint Peray en tot slotte een Condrieu. Ik had al eerder een Condrieu van Chapoutier geproefd en deze had zijn of haar reputatie niet waar gemaakt wat mij betreft. De Condrieu 2008 van Domaine Mathile en Yves Gangloff die we te proeven kregen, maakte daarentegen alles waar wat je van een Condrieu verwacht: de mooie goudgele kleur, de intense geur van abrikozen en perziken. Geur en smaak volkomen in balans, heerlijk. Tja, het is hard werken op de Wijnacademie J…Terwijl de rode series worden ingeschonken door Arend en zijn collega (wat zij altijd in hoog tempo en zonder een druppel te morsen doen, respect), begint Lars Daniëls verschillende verhandelingen, o.a. brettanomyces bruxellensis (brett). Een technisch verhaal over een wilde gist die (onaangename) bijgeuren in de wijn veroorzaakt. De gist voedt zich met het kleinste beetje restsuiker uit de wijn, maar ook met de cellobiose in de poriën van nieuwe vaten. De gisten kunnen daar prima overleven en kunnen dus jaren achtereen vaten infecteren. De gisten komen ook voor in kelders en als ze daar eenmaal gesetteld zijn, is het bijzonder moeilijk, zo niet onmogelijk, de gist te verwijderen. De geur wordt vaak omschreven als een zweetgeur of de geur van paardenstal. Het is overduidelijk een fout in de wijn, maar als de brett in hele kleine doses in de wijn aanwezig is, zijn er genoeg wijnliefhebbers die een animale toon in de wijn waarderen.Tijdens deze uiteenzetting laat Lars Daniëls zien over enorm vele parate kennis te beschikken ten aanzien van de meer technische aspecten van wijn. Elke vraag van een cursist kan hij tot in verregaand detail beantwoorden, wat soms wat lastig te volgen is als je niet zoveel aanknopingspunten bij het betreffende onderwerp hebt, want intussen zijn natuurlijk ook weer een aantal wijnen ingeschonken (Lirac, Gigondas en Châteauneuf-du-Pape) die we mogen proeven en waarvan je de bevindingen ook wilt opslaan in de ‘proefdatabase’ in je hoofd.Een lesdag in Maarn is bijzonder intensief, maar tegelijkertijd ontzettend inspirerend en motiverend. Het voelt als een voorrecht om les te krijgen van ervaren professionals als Lars Daniëls, maar ook Gert Crum met een bijna aandoenlijke adoratie voor de Bourgogne en Gerhard Horstink die met passie over bodemsamenstellingen en de invloed daarvan op het terroir staat te vertellen. Ook Magda van der Rijst weet haar publiek goed te boeien door de cursisten bewust te maken van wat je (onbewust) doet en ervaart tijdens het proeven. Dank aan alle docenten, niet in de laatste plaats overigens onze vaste ochtenddocent Robert Handjes, die we tot nu toe voor de klas hebben gehad en we verheugen ons op alles wat nog gaat komen!

SAMSUNG

 

 

 

 

Geschreven door: Arina Veen vinoloog in opleiding

OPLEIDINGSJAAR 2010 – 2011

Lesdag 6: Languedoc-Roussillon-Provence en Corsica.

071016-Henk

Na een worsteling door het verkeer waren we gelukkig weer op tijd in Maarn. Gauw een kop koffie om wakker te worden en vooral de wijn niet te zwaar te laten vallen. Als altijd stonden de glazen weer keurig klaar: 3x wit, 4x rood en 1x goudbruin dit keer. Vandaag starten we met kennismaken met de examenmethodiek. Bij de wijnen krijgen we multiple choice vragen. Nou dat lijkt simpel, maar Robert verzekert ons dat dit zeker zo moeilijk is als open vragen, waarvan hij voorstander is. Da’s toch echter, vindt hij.

Lees meer

Enfin, voordat we de multiple choice vragen krijgen, gaan we natuurlijk eerst de proefnotities maken. Kleur, geur, smaak,enz. En natuurlijk vaststellen welk druivenras we hier hebben. Als altijd valt het me weer tegen. De eerste indruk blijkt vaak toch het meest in de buurt te liggen, maar ik heb nog een lange weg te gaan. Gelukkig is augustus 2011 nog ver weg en kan ik nog veel proeven. Wel ben ik jaloers op medecursisten die ogenschijnlijk moeiteloos de juiste druif weten te benoemen.Dan worden de multiple choice vragen uitgereikt. Het wordt toch een stuk gemakkelijker … denk ik.Na afloop en behandeling vraagt Robert hoeveel mensen er alle 10 vragen goed hebben. Dat is niemand. Maar dan beginnen de goede antwoorden binnen te stromen. Ikzelf had er slechts 4 goed. Dus gezakt ! Maar ja, ik troost me met de gedachte dat er nog ruimte voor verbetering is.Hongerig van een intensieve ochtend en ondanks het slechte resultaat van de multiple choice begeef ik me gemotiveerd voor de middag naar de lunch. ’s Middags hebben we het dan over de Languedoc-Roussillon –Provence. Peter van Houtert van Verbunt Wijnkopers wijdt ons in van de geheimen van dit prachtige gebied in. Het doet me denken aan de kennismaking met de wijnproducent waar ik mijn eerste wijn van importeer. Uit Saint Chinian. Een geweldig mooie streek, vol cultuur, oude kloosters en kerkjes, ruïnes en ommuurde oude vestingstadjes. De gedachten aan een historie van Cataren, Italianen die door de streek trokken op weg naar Spanje en Moren die zelfs híer waren, komen weer in me op. Ik stond te kijken bij een wijngaard toen er een tamelijk oude Citroen naast me stopte en Cyril, zoals hij bleek te heten, uitstapte. Mooi hè, was zijn eerste reactie, en dat kon ik beamen. We raakten aan de praat en hij wijdde me in, in het leven van een wijnboer. En zo is het gekomen dat ik enige tijd later, en nog steeds, zijn wijn op de Nederlandse markt bracht. Peter vertelde ons in 2 woorden over Corsica , “Ile de Beauté” en startte vervolgens over de Languedoc-Roussillon door aan te geven dat er nergens zoveel gebeurt als in dit mooie maar diverse wijngebied. Sterk aan verandering onderhevig zijn de wijn wetgeving m.b.t. tot de appellations, de veranderende markt en de toekomstige splitsing in marktgeoriënteerde wijnleveranciers, in terroir-georiënteerde aanbieders en wellicht een kleinere tussengroep van marktgerichte Brands. Over de Provence was hij relatief kort. Maar ook daar gebeurt veel in het gebied Coteaux d’Aix en Provence. Ondertussen proeven we van zeer mooie voorbeelden van wijnen uit dit wijngebied, de afsluiter was wel heel bijzonder. Aimé Cares, een VDN van Rivesaltes 1976, de laatste fles van Verbunt. 100 Punten Parker ! Wel moesten we alle wijnen beoordelen in een enorm tempo, dat was wat jammer. Tijdens de les gaf Peter nog diverse tips om te weten tijdens het examen, die ik graag ter harte nam.Om 17.00 u was weer een bijzonder dag voorbij. Jammer, en ik kijk nu al uit naar de volgende lesdag: Bordeaux.

071016-Henk

 

 

 

 

Geschreven door: Henk Smeets Wijncultuur

Lesdag 5: ochtend: Klimaatzones; middag: Champagne & Mousserend en Zuid West Frankrijk

Yuri_Dries

Zoals iedere maandagochtend staat ook vandaag dhr. Frank Jacobs weer fris, fruitig maar vooral scherp ten toneel. Het lijkt wel alsof hij er twee weken lang naar uit kijkt deze les te mogen gegeven. De gedrevenheid op de vroege ochtend straalt er vanaf en wordt in zeer prettige, inspirerende en motiverende proporties ten gehore gebracht. Maar Frank, er is toch een vraag die niet onbeantwoord kan blijven; is het je wel eens opgevallen dat je de enige (op Arend na dan) bent die keurig in pak met stropdas het toneel betreed? Dat je een charmante wijnprofessional bent hebben wij reeds mogen ondervinden. Maar zeg nou zelf, zonder das komt je 49ste levensjaar toch veel beter naar voren!

Lees meer

Affijn even klaar met deze (wine) PEP TALK, het belletje van Klazien klinkt. Vandaag op het programma klimaatzones als thema onderwerp. Bij binnenkomst keurig voorbereid als altijd. Vier glazen wit, vier glazen rood. Alvorens het meest favoriete moment van proeven start eerst de nodige theoretische ondersteuning. Centrale vraag; waar voelt de druivenstok zich lekker? Warme zomer, zachte winter, veel zonlicht, warmte, geen vorst in het voorjaar. De Vitis Vinifera weet wel wat lekker is. Nog even en Vitis vindt het prettig op een zonnebed te liggen aan de Spaanse Rivièra en gaat door het leven als ‘Vitis’ de 65+ Benidorm Bastard! Gelukkig is de kieskeurigheid niet zo nauw en is Vitis te planten tussen de 30ste en 50ste graad noorderbreedte en zuiderbreedte. Daarbuiten voelt Vitis zich minder lekker en worden de risico’s groter voor het afleveren van kwalitatief goed fruit en daarmee gemoeid goede wijn. Vanuit zijn presentatie maakt Frank ons duidelijk welke gebieden op welke breedte graad opereren. Daarnaast worden elementen als hoogte verschillen, watervoorzieningen en zonlicht toegelicht. Simpelweg zijn er een vijftal klimaatzones in te delen. A-B zone zijn de meest noordelijke gebieden met lage temperaturen waarin ontzuren en chaptaliseren zijn toegestaan.C1 heeft betrekking op gebieden als Bordeaux waarbij zowel chaptaliseren als ontzuren niet zijn toegestaan. C3, de laatste variant, kent gebieden waar het zo warm is dat zelf aanzuren is toegestaan. Het nageslacht van Vitis krijgt dus het zuur in Zuid Spanje! De bastard…Tussendoor laat Frank zich nog een bijzondere term ontvallen; ‘météyage’. Je hebt een wijngaard in eigendom (gekregen) maar laat dit volledig beheren en onderhouden door een andere partij. Opbrengsten worden fifty-fifty verdeeld. Goeie business…Met de kennis van Frank worden wij aan het werk gezet in de proefsessie. De snelheid wordt tevens licht opgeschroeft. 40 minuten voor 8 wijnen. Starttijd 10.20 uur en evalueren vanaf 11 uur. 11 uur; vier chardonnay’s en vier pinot noirs aldus mijn eigen conclusie. De gebieden? Geen idee maar mijn conclusies varieren van Chablis tot Argentinië. Het kan dus alle kanten op. En dat blijkt. De tweede wijn heb ik ingeschaalt als chardonnay, een variant als Vin de Pays d’Oc uit Zuid Frankrijk. Conclusie; chardonnay uit Rheinhessen Duitsland. De relatief lage zuurgraad brengt mij in deze regionen. Daarnaast staat in mijn proefnotitie; iets vlak, weinig te beleven. Ik had beter moeten weten met deze ‘Duitser’… De andere wijnen variëren van klassieke bourgogne tot nieuwe wereld Argentinië. Ook in de rode varianten zit een uitgesproken type; Spätburgunder van Reichrat von Buhl. Een duitser die wel wat spanning en inhoud bracht.. Het onderwerp klimaatzones is zeer geslaagd. De variaties in chardonnay en pinot noir uit diverse klimaatzones zijn verrassend opvallend en uitgesproken leerzaam. De energieke uitleg en toelichting van Frank Jacobs eveneens. Leuke ochtend, bedankt! Opnieuw klinkt het belletje van Klazien. We maken ons op voor het 2de dag deel; Sud Quest en Mousserend. Onder leiding van Joris Snelten, directeur bij DGS wijnkopers en vinoloog op zijn 19de, opnieuw een inspirerende aanvulling op de opleiding. We starten met bubbels waarin al snel blijkt dat er waarschijnlijk geen prosecco tussen zal staan. Ook in deze sessie komen vakkundige termen ter sprake zoals autolyse; het proces waarbij de champagne aan geur en smaak wint door enzymatische omzetting van gisten die ontstaan bij de rijping van de wijn op zijn lie. Ja ja, en dat moeten wij dan zeker terugproeven in de wijn?? Inderdaad, Joris zet ons al snel aan het werk en maakt er direct zijn eigen spelletje van. Drie om drie worden de bubbels geschonken. Arend, compliment overigens voor jou, want ook de champagne gaat in vliegensvlugge vaart het glas in zonder te morsen, noch te schuimen! Vol goede moed gaat het eerste glas de lucht in. Dit moet een makkie zijn om de prosecco eruit te halen. Joris geeft natuurlijk express aan dat het niet zijn favoriet is. Met andere woorden; ‘het lijkt nu alsof de prosecco er niet tussen zit maar dat zit hij dan toch’ hmmm.. De eerste drie zijn geproefd en eigenlijk betrap ik mijzelf er al snel op dat het nog niet zo makkelijk is. Sterker nog, ik heb geen flauw idee. Maar gelukkig heb ik Arend nog. Die had de eerste fles niet helemaal goed ingepakt. Ik zie nog net de herkenbare goudenrand van de Moët. Zodoende kan ik ook vol overtuiging mijn hand opsteken op de vraag van joris; ‘wie denkt dat wijn 1 een champagne is? Helaas is het na deze vraag wel gedaan met de pret. Wijn vier. Ik zeg een cava met een groter aandeel Xarello. Opnieuw komt de vraag van Joris; wie denkt dat DIT champagne is? Aarzelend gaan een aantal vingers omhoog. Aan de mimieken van Joris te zien gaat hij zijn spelletje steeds leuker vinden. De onthulling; Bollinger Brut Special Cuvée. Nu begrijp ik waarom deze champagne de favoriet is van James Bond. Deze 007 laat zich ook hier niet ontmantelen. Kanttekening bij deze champagne; Bollinger is nog een van de weinige champagne huizen die voor de eerste gisting eikenhouten vaten gebruiken.Maar goed het spelletje is nog niet afgelopen. Nummer vijf in de rij heeft duidelijk wat hout meegekregen. Thans, zegt mijn proefnotitie. Niet zo gek nog met de Schramsberg Mirabelle uit California gemaakt van een groot deel chardonnay. Nummer zes dan maar even voor de afronding. Ik weet het eigenlijk niet zo goed meer. Beetje van de wijs gebracht en de verschillen zijn niet heel uitgesproken groot. Op dit moment voel ik me toch een beetje Dom…Pérignon 2002… Pffff wat mis ik die prosecco! Tijd voor koffie. Sud Quest begint verfrissend fijn. Lekkere Montravel Blanc en Côtes de Gascogne. Heerlijk, hier kan ik wel even blij van worden. Rood proeven we vanuit Saint Mont, Montravel en Cahors. Allen diep van kleur en tannines in alle varianten aanwezig. Vooral in de Cahors. Nog even een technische term tussendoor; micro-oxidatie, microbullage, micro-oxygenatie. Het heeft met iets kleins te maken wat waarschijnlijk groot effect heeft? Op de bodem van een afgesloten tank wordt een soort bubbelsteen van keramisch materiaal geplaatst. Hierdoorheen wordt via slangen zuurstof gepomt. De belletjes vervolgen hun weg door de wijn naar boven. Het is net een aquarium. Niet zo gek dat wit vaak goed gaat met vis?! Iets te makkelijk gedacht. Naar mijn weten wordt deze methode alleen bij rode wijn toegepast daar dit systeem tannines verzacht, kleurstoffen bind en de wijn hiermee stabiliseert. Het systeem kan zowel tijdens de gisting als tijdens de rijping van de wijn toegepast worden. Het blijkt zeer doeltreffend bij wijnen gemaakt van tannat en malbec. Deze, vaak wat harde wijnen, zijn commercieel gezien veel interessanter geworden voor consumptie na toepassing van micro-bullage.Van Alain Brumont en Plenitude proeven we Madiran. 2004, respectievelijk 2005. Mijn proefnotitie; details bespaar ik maar het komt er op neer dat ie nog even tijd nodig heeft om zijn tannines te kunnen verzachten.. We ronden af met een ‘gouden slok’ van Cauhapé. Noblesse du Temps, blanc Liquoreux, AOC Jurancon, laat geplukt, zeer geconcentreerd etc. Een mond vol, en dat merk je terug in de wijn! Ik merk overigens ook dat DGS wel ERG goed vertegenwoordigd is; vijf proefwijnen en de directeur! Bedankt Joris voor je boeiende les!

Ps: ik kon het niet laten om toch even te googlen of DGS prosecco in het assortiment heeft. Het kan niet anders zijn dan dat Joris toch een beetje gek is op prosecco… vanuit commercieel opzicht dan…

Yuri_Dries

 

 

 

 

Geschreven door: Yuri Dries Grand Hotel Huis ter Duin

Lesdag 4: (ochtend:) Zoete en versterkte wijnen; (middag:) Rhône – Savoie – Jura

25 oktober 2010.

Afbeelding_Tonny_Becks

Van echt studeren is het nog niet gekomen maar voor deze les had ik in ieder geval de theorie een keer doorgenomen van de gebieden die vandaag aan de orde komen. De verkeersdrukte in de lus van de A2 naar de A12 lijkt structureel te zijn want het stroopte weer verschrikkelijk. Eénmaal op de 12 was er geen vuiltje meer aan de lucht. Het is niet anders. Voordat de les begon nog even aan de koffie en een broodje want het ochtendprogramma zou bestaan uit versterkte wijnen.

Lees meer

Het aanvangsbelletje rinkelde al weer snel en zoekend naar een plek in het leslokaal werden de zintuigen al vrolijk gestemd. Wat een aroma’s komen er vrij als er zo’n 65 tafels ingedekt zijn met voor elke student 8 glazen versterkte wijn van uiteenlopende aard.

 Voordat we ons in al die wijnen mochten bijten deed Frank Jacobs eerst een verhandeling over versterkte wijnen. Wat daarbij onder andere aan de orde kwam was hoe die zoete wijnen gemaakt kunnen worden, welke soorten er zoal zijn en waar ze gemaakt worden. Als je het zo opschrijft dan lijkt het niet zoveel maar als je alleen al kijkt naar de diversiteiten binnen Port, Sherry en Madeira kun je al een behoorlijke workshop geven. Dan zijn er ook nog de Vin doux naturels, denk daarbij aan de Muscat de Rivesaltes of een Banyuls, de prachtige Botrytis wijnen, andere zoete wijnen van laat geoogste druiven en de bijzondere wijnen die gemaakt worden van ingedroogde druiven en dan is het ineens een complex geheel met zeer veel variëteiten.

Vervolgens aan de slag om de geuren en smaken vast te leggen en te benoemen wat er ongeveer in het glas zat. Dat was nog best lastig maar gelukkig herkende ik er wel een aantal en dat is goed voor de moraal. Het alcoholpercentage binnen deze wijnen is een hulpmiddel om de wijn te categoriseren maar het lastige is om dit te herkennen. Het zoete uit de wijn maskeert het alcoholgehalte enorm dus dat vergt zeker nog oefening.

Na de lunch was onze gastdocent Lars Daniëls, 1 van de 3 Magister Vini’s die er zijn in Nederland. In vogelvlucht gingen we door Zwitserland om via de Savoie en Jura wat langer in het Rhône-gebied stil te staan. De meeste van de Zwitserse wijnen worden in eigen land geconsumeerd dus die kom je niet zo vaak tegen. Vanuit Zwitserland proefden we een rosé en uit de Savoie en Jura kregen we een witte wijn te proeven. Het uitgebreide verhaal over het complexe gebied van de Rhône werd ondersteund met tien verschillende wijnen waardoor het theoretische verhaal een prachtige praktische ondersteuning kreeg. Het Rhône gebied is vrij uitgebreid en daardoor verdeeld in de noordelijke en de zuidelijke Rhône. Deze spreiding levert een enorme diversiteit aan terroirs en daarbij mag er ook een groot aantal druivenrassen in de wijn verwerkt worden. In de noordelijke Rhône is de Syrah de belangrijkste basisdruif en in het zuidelijk deel de Grenache. Dat dit gegeven het niet veel makkelijker maakt blijkt wel uit het feit dat binnen de oudste AOC van Frankrijk, de appellation Châteauneuf-du-Pape uit 1935, 13 verschillende druivenrassen in de wijn verwerkt mogen worden. De terroirverschillen en de invloeden die de wijnmaker op het hele proces van wijn maken heeft zorgt er voor dat wijnen binnen dezelfde appellations enorme verschillend kunnen zijn. Dit maakt het spannend en uitdagend maar ook erg lastig om tot herkenning te komen.

 Afbeelding_Tonny_Becks

 

 

 

 

Geschreven door: Tonny Becks De Wijnintermediair

Lesdag 3

SDC10375

Een ochtendje Vinologen begint om 10.00 uur op maandag. Je komt het leslokaal binnen en de geur van wijn komt je tegemoet. Een fijn begin van de week na het weekend… Frank Jacobs begint meteen, vandaag gaan we het over oogstjaren hebben. De enige les zonder beamer presentatie maar dat is geen probleem voor meneer Jacobs; ik ben jaloers op zijn eventuele (klein)kinderen. Hij vertelt naar hartelust en zeer vermakelijk. We beginnen met een rondje geboortejaren. Enkel een groep mannen (de dames worden ontzien) mogen vertellen in welk jaar zij zijn geboren. Daarop vertelt meneer Jacobs uitgebreid over dat jaar en de kwaliteit er van. Vele 60’er, 70’er en 80’er jaren passeren de revue.

Lees meer

Pas daarna mogen we ons op de reeds lonkende wijnen storten. Vol concentratie zit 70 man te proeven en klinken de bekende geluiden als een warme deken: klinkend glaswerk, walsende wijnen door monden en glazen en spetterend nat in de spuugbakken. Iedereen maakt notities en formuleert een mening. In spanning wacht men de demasque af. En wat blijkt uit de bespreking??? Tsja, dat weet je als je er bij was en vind je uit als je je aanmeldt, want what happens at the Vinologen stays at the vinologen… Zomaar een ochtendje Vinologen

 SDC10375

 

 

 

 

Geschreven door: Lambert-Willem Manden Résidence-wijnen

Pin It on Pinterest

Share This